wat vooraf ging:
mijn dag kan niet meer beter worden, wat dat punt heeft het al bereikt.
ik kijk in de spiegel, ik zie dr niet uit! linda en ik werden net wakker, kelvin en peter lieten een briefje achter dat ze even naar de supermarkt zijn. terwijl linda en ik ons klaarmaken voel ik mij opeens niet goed. "brooke gaat het wel?" vraagt linda bezorgt. "ja het gaat wel"
we gaan samen op de bank zitten tot we opeens peters oh zo opvallende lach horen. "ah ze zijn er weer" zegt linda terwijl ze vrolijk opstaat. ik niet, ik blijf zitten, heel stilletjes. "er is wel wat of niet soms?" ik knik. "linda, ik wil dit niet meer, ik wil niet meer leven" linda kijkt me aan, ze staat op het punt om iets te zeggen tot kelvin vrolijk zingend naar binnen komt lopen "maybe its the way she walked" zingt hij. linda houd haar mond.
"hello lady's!" roept kelvin. "we hebben weer melk op voorraad hoor! who wants some?" vraagt hij. linda steekt meteen haar hand op "ik! ik!" kelvin gooit lachend een pak melk naar linda toe. "jij dan brooke?" vraagt peter. ik mag niet opvallen, dat het niet goed me mij gaat. "ja graag" zeg ik terwijl ik een neplach opzet
Posts tonen met het label fanfiction. Alle posts tonen
Posts tonen met het label fanfiction. Alle posts tonen
maandag 16 juni 2014
zondag 15 juni 2014
fanfiction cinemates DEEL 5
wat vooraf ging
ik ben blij... misschien was het toch wel een goed idee
ik zit met linda op onze kamer. peter en kelvin zijn al weg. "dus linda, hoelang zit jij hier al?" linda kijkt mij aan "al een half jaar, ik zit op de helft" wow een half jaar? "wow dat is lang! ik hoef maar twee maanden" dat van mij is niks vergleken met haar. linda kijkt droevig "tja tis zoals het is he, maar he we gaan er samen twee leuke maanden van maken!" ik knik, gelukkig iemand die mij begrijpt. "laten we nu maar gaan slapen, de lichten gaan hier standaard om 9 uur uit..."
"9 uur? zo vroeg?" linda knikt "yep, omdat genoeg slaap gezond voor je is, blablabla" we schieten in de lach. "nouja dan doen we dat maar he, slaaplekker lin" ik hoor linda zuchten "slaaplekker brooke" de lichten gaan uit
de volgende dag
"brooke! brooke sta op" hoor ik linda lachend roepen. "het is bezoekuur en je twee vrienden zijn er, hoe heette ze ook al weer? peter en?" ik sta lachend op... ze zij vrienden... "en kelvin" zeg ik met een grote glimlach. we kleedden ons beide aan terwijl we door kletsen over kelvin en peter. ik laat haar een filmpje zien van de cinemates en we liggen helemaal dubbel. de mevrouw annelinde komt binnenlopen en we hebben nogsteeds niks door. "zo zo dames mag ik misschien ook meelachen?" maar we komen niet meer bij. "bezoekers zijn er" zegt annelinde, ze krijgt geen reactie van ons en zucht. "ach ze komen vanzelf wel"
eenmaal in de woonkamer zie ik peter en kelvin daar zitten. ik loop nu hand in hand met linda, al ken ik haar maar een dag. ze is nu al mijn beste vriendin, ik heb nog nooit zon goede vriendin gehad. ik spring op kelvin en peter af en ik geef ze een knuffel " KELVIN PETER!!" roep ik lachend. ze lachen terug en omhelzen mij. "hee hoe gaat het?" vraagt kelvin. "het gaat SUPER! linda en ik hebben zoveel lol samen" peter lacht "geweldig om te horen dat je het hier zo leuk hebt!" ik knik en er komt een brede glimlach op mijn gezicht. "bedankt dat jullie mij zo erg geholpen hebben" kelvin zegt "geen dank joh, je bent een lief meisje en jij verdient de aandacht van mensen die om je geven" ik lach. "ik heb een nieuwe beste vriendin, linda! jullie hebben haar gister al ontmoet."
"hoi linda!" zeggen ze in koor. ze kijken elkaar aan en schieten in de lach. wat vind ik ze eigenlijk leuk.
"tijd om te wegen!" hoor ik mevrouw annelinde roepen." ik schrik, huh wegen? linda ziet mijn verbaaste blik en legt uit " elke ochtend en avond moeten we wegen om ons gewicht bij te houden, alleen de nieuwe zoals jij mogen hun eigen gewicht nog niet zien, dus er word een handdoek over de weegschaal gelegt." ik kijk haar raar aan "waarom mag dat niet?" linda gaat recht op zitten. "omdat je jezelf anders te zwaar kunt vinden, en dat geeft juist moed om je eetstoornis door te zetten in plaats van af te helpen." ik knik, dat is begrijpelijk.
terwijl wij onze kleding uittrekken en in onze ondergoed staan, lopen wij naar de kamer toe waar geweegt word. linda vraagt "mogen wij alstublieft voor een keer samen naar binnen, dan kunnen wij elkaar steunen." annelinde zucht "vooruit, maar niet altijd"
we lopen hand in hand binnen. Linda gaat eerst. je kunt zien dat ze het gewend is want ze gaat meteen omgekeert op de weegschaal staan, dat moet omdat ze dan kunnen zien dat ze haarzelf niet zwaarder probeert te maken. daarna ben ik, voordat ik op de weegschaal stap bedekken ze de weegschaal met een handdoek. ook ik stap omgekeert op de weegschaal.
nadat we hebben gewogen is het bezoekuur voorbij. peter en kelvin vertrekken weer en ik blijf weer alleen met linda achter.
twee maanden later
vandaag is dan de dag aangebroken, ik ga terug naar de cinemates. maar linda... ik ga haar zo erg missen. ze is in korte tijd heel speciaal geworden, mijn beste vriendin. peter en kelvin hadden voorgesteld dat ze mijn koffers inpakte, zodat ik nog tijd had om afscheid te nemen van linda. "ik ga je zo erg missen" zeg ik huilend. "ik jou ook, nu ben ik weer alleen, dankzij jou was ik gemotiveert om door te zetten en nu?" ik kijk haar aan. "lieverd we houden contact, zet alsjeblieft ook zonder mij door, als je het niet voor jezelf doet doe het dan voor mij." ze knikt en samen huilen we nog voor tien minuten verder. we knuffelen elkaar tot peter ineens zegt "euhm ik wil het moment niet verstoren maar brooklyn we moeten gaan, anders missen we de trein naar amsterdam" ik knik. ik geef linda een kus op haar wang en loop naar kelvin en peter. "linda droog je tranen, ik kom zovaak als ik kan en wanneer je hier weg mag gaan we supervaak afspreken!" er verschijnt een lach op lindas gezicht. "dat is een deal" zegt ze lachend door haar tranen heen. en ze kijkt me na terwijl ik wegloop
het is vrijdag, het is alweer twee dagen geleden dat ik linda voor het laatst zag, het afscheid. er is geen moment voorbij gegaan dat ik niet aan haar dacht. peter en kelvin hadden het wel door, ze maakte zich zorgen. maarja wat kunnen hun doen, ze kunnen haar daar moeilijk weghalen en meenemen. "brooke we hebben een verassing voor je, een hele leuke verassing" hoor ik kelvin zeggen. ik denk in mezelf, wat voor verassing zou mij blij kunnen maken. ik vraag "wat is het?" kelvin lacht "kom maar eventjes mee dan laat ik het je zien" hij sleurt me van mijn bed af en neemt me mee. ik loop de woonkamer in en zie daar peter met zn rug naar me toe staan, en er staat een meisje naast... is dat... "LINDA!" linda draait zich om en begint te schreeuwen. we rennen op elkaar af en omhelzen elkaar, we laten niet meer los. tranen die vloeien en door mijn tranen heen zie ik kelvin en peter met een grote lach op hun gezicht. kelvin zegt "we hebben geregeld dat linda hier mag blijven, voor 1 weekje." mijn dag kan niet meer beter worden, want het heeft dat punt al bereikt.
word vervolgt!
ik ben blij... misschien was het toch wel een goed idee
ik zit met linda op onze kamer. peter en kelvin zijn al weg. "dus linda, hoelang zit jij hier al?" linda kijkt mij aan "al een half jaar, ik zit op de helft" wow een half jaar? "wow dat is lang! ik hoef maar twee maanden" dat van mij is niks vergleken met haar. linda kijkt droevig "tja tis zoals het is he, maar he we gaan er samen twee leuke maanden van maken!" ik knik, gelukkig iemand die mij begrijpt. "laten we nu maar gaan slapen, de lichten gaan hier standaard om 9 uur uit..."
"9 uur? zo vroeg?" linda knikt "yep, omdat genoeg slaap gezond voor je is, blablabla" we schieten in de lach. "nouja dan doen we dat maar he, slaaplekker lin" ik hoor linda zuchten "slaaplekker brooke" de lichten gaan uit
de volgende dag
"brooke! brooke sta op" hoor ik linda lachend roepen. "het is bezoekuur en je twee vrienden zijn er, hoe heette ze ook al weer? peter en?" ik sta lachend op... ze zij vrienden... "en kelvin" zeg ik met een grote glimlach. we kleedden ons beide aan terwijl we door kletsen over kelvin en peter. ik laat haar een filmpje zien van de cinemates en we liggen helemaal dubbel. de mevrouw annelinde komt binnenlopen en we hebben nogsteeds niks door. "zo zo dames mag ik misschien ook meelachen?" maar we komen niet meer bij. "bezoekers zijn er" zegt annelinde, ze krijgt geen reactie van ons en zucht. "ach ze komen vanzelf wel"
eenmaal in de woonkamer zie ik peter en kelvin daar zitten. ik loop nu hand in hand met linda, al ken ik haar maar een dag. ze is nu al mijn beste vriendin, ik heb nog nooit zon goede vriendin gehad. ik spring op kelvin en peter af en ik geef ze een knuffel " KELVIN PETER!!" roep ik lachend. ze lachen terug en omhelzen mij. "hee hoe gaat het?" vraagt kelvin. "het gaat SUPER! linda en ik hebben zoveel lol samen" peter lacht "geweldig om te horen dat je het hier zo leuk hebt!" ik knik en er komt een brede glimlach op mijn gezicht. "bedankt dat jullie mij zo erg geholpen hebben" kelvin zegt "geen dank joh, je bent een lief meisje en jij verdient de aandacht van mensen die om je geven" ik lach. "ik heb een nieuwe beste vriendin, linda! jullie hebben haar gister al ontmoet."
"hoi linda!" zeggen ze in koor. ze kijken elkaar aan en schieten in de lach. wat vind ik ze eigenlijk leuk.
"tijd om te wegen!" hoor ik mevrouw annelinde roepen." ik schrik, huh wegen? linda ziet mijn verbaaste blik en legt uit " elke ochtend en avond moeten we wegen om ons gewicht bij te houden, alleen de nieuwe zoals jij mogen hun eigen gewicht nog niet zien, dus er word een handdoek over de weegschaal gelegt." ik kijk haar raar aan "waarom mag dat niet?" linda gaat recht op zitten. "omdat je jezelf anders te zwaar kunt vinden, en dat geeft juist moed om je eetstoornis door te zetten in plaats van af te helpen." ik knik, dat is begrijpelijk.
terwijl wij onze kleding uittrekken en in onze ondergoed staan, lopen wij naar de kamer toe waar geweegt word. linda vraagt "mogen wij alstublieft voor een keer samen naar binnen, dan kunnen wij elkaar steunen." annelinde zucht "vooruit, maar niet altijd"
we lopen hand in hand binnen. Linda gaat eerst. je kunt zien dat ze het gewend is want ze gaat meteen omgekeert op de weegschaal staan, dat moet omdat ze dan kunnen zien dat ze haarzelf niet zwaarder probeert te maken. daarna ben ik, voordat ik op de weegschaal stap bedekken ze de weegschaal met een handdoek. ook ik stap omgekeert op de weegschaal.
nadat we hebben gewogen is het bezoekuur voorbij. peter en kelvin vertrekken weer en ik blijf weer alleen met linda achter.
twee maanden later
vandaag is dan de dag aangebroken, ik ga terug naar de cinemates. maar linda... ik ga haar zo erg missen. ze is in korte tijd heel speciaal geworden, mijn beste vriendin. peter en kelvin hadden voorgesteld dat ze mijn koffers inpakte, zodat ik nog tijd had om afscheid te nemen van linda. "ik ga je zo erg missen" zeg ik huilend. "ik jou ook, nu ben ik weer alleen, dankzij jou was ik gemotiveert om door te zetten en nu?" ik kijk haar aan. "lieverd we houden contact, zet alsjeblieft ook zonder mij door, als je het niet voor jezelf doet doe het dan voor mij." ze knikt en samen huilen we nog voor tien minuten verder. we knuffelen elkaar tot peter ineens zegt "euhm ik wil het moment niet verstoren maar brooklyn we moeten gaan, anders missen we de trein naar amsterdam" ik knik. ik geef linda een kus op haar wang en loop naar kelvin en peter. "linda droog je tranen, ik kom zovaak als ik kan en wanneer je hier weg mag gaan we supervaak afspreken!" er verschijnt een lach op lindas gezicht. "dat is een deal" zegt ze lachend door haar tranen heen. en ze kijkt me na terwijl ik wegloop
het is vrijdag, het is alweer twee dagen geleden dat ik linda voor het laatst zag, het afscheid. er is geen moment voorbij gegaan dat ik niet aan haar dacht. peter en kelvin hadden het wel door, ze maakte zich zorgen. maarja wat kunnen hun doen, ze kunnen haar daar moeilijk weghalen en meenemen. "brooke we hebben een verassing voor je, een hele leuke verassing" hoor ik kelvin zeggen. ik denk in mezelf, wat voor verassing zou mij blij kunnen maken. ik vraag "wat is het?" kelvin lacht "kom maar eventjes mee dan laat ik het je zien" hij sleurt me van mijn bed af en neemt me mee. ik loop de woonkamer in en zie daar peter met zn rug naar me toe staan, en er staat een meisje naast... is dat... "LINDA!" linda draait zich om en begint te schreeuwen. we rennen op elkaar af en omhelzen elkaar, we laten niet meer los. tranen die vloeien en door mijn tranen heen zie ik kelvin en peter met een grote lach op hun gezicht. kelvin zegt "we hebben geregeld dat linda hier mag blijven, voor 1 weekje." mijn dag kan niet meer beter worden, want het heeft dat punt al bereikt.
word vervolgt!
vrijdag 13 juni 2014
cinemates fanfiction deel 3
nee he... alles lijkt weer zoals het was. ik lig weer in het ziekenhuis. het zal ook eens niet. alleen dit keer zijn peter en kelvin er niet. zouden ze op de gang wachten? "zo jongedame daar zijn we dan weer" ik schrik op. "rustig ik ben het maar, de zuster". ze zag blijkbaar dat ik schrok.
"waar zijn kelvin en peter?" vraag ik bang. "die moesten even iets doen zeiden ze, ik weet ook niet wat. ze zullen zo wel komen" ik haal opgelucht adem, gelukkig ze komen dus nog terug. "het lijkt erop dat je aan de open hechting buiten bewustzijn was geraakt. maar dat was niet de enige reden." ik kijk haar verbaast aan. "wat kan het dan nogmeer zijn?" ze zucht "volgends onze gegevens lijd je aan zwaar ondergewicht." ik schrik, oh nee he. nu moet ik zeker naar een kliniek. de zuster kijkt me achterdochtig aan "heb je soms iets te vertellen?" ik zucht, beter nu vertellen dan dat ze er later achter komen, want erachter komen doen ze toch wel. "ik lijd aan anorexia nervosa." ik hou me adem in "hmm precies wat ik dacht, momentje ik ga even met de dokter overleggen" terwijl de zuster wegloopt lopen kelvin en peter naarbinnen. "hehee lieve brooklyn gaat het weer een beetje" roept kelvin vrolijk. er verschijnt weer een lach op mijn gezicht, het voelt alsof ik ze al jaren ken, alsof ze mijn beste vrienden zijn. ik knik "ja het gaat weer! ik heb het de zuster verteld.. ik ben bang dat ik naar een kliniek moet, dat wil ik niet!" ik begin te huilen. "rustig, als het nodig is is het misschien beter, maar je weet toch dat wij je dan zovaak mogelijk komen opzoeken?" zegt peter lief. ik knik, dat maakt het allemaal een stuk draagbaarder. het idee dat hun, die twee jongens kelvin en peter mij komen opzoeken, die moeite voor mij doen. er komt een man binnengelopen, een dokter beweert hij. "zo ik geef je even deze hormoonzalf om je wondjes te verlichten". ik kijk hem aan, wat zegt hij nou? hormoonzalf... daar ben ik allergisch voor! " nee nee! daar ben ik allergisch voor dat kunt u niet zomaar doen!" de dokter kijkt op zijn papiertje. "hmm staat hier niet in hoor". en hij gaat gewoon door met zalf op zijn vinger smeren. ik zie peter naar zijn broekriem kijken, hij schrikt op. " hij heeft een pistool!" schreeuwt peter uit. ik schrik, wat?! de andere mensen kijken om. terwijl de man die beweerde dokter te zijn naar zijn pistool grijpt, kijkt hij verschrikt. zijn pistool is er namelijk niet meer. de zuster had hem gepakt en ze schoot hem neer. een harde knal volgt. ik huil heel hard en het enige wat ik hoor is een harde piep in mijn oor. "brooklyn? brooklyn!" ik schrik op, het is peter die me roept. "het is oke, het is voorbij. niet naar de grond kijken lieverd negeer dat" hij zegt het op een bezorgde toon, maar ik ben te nieuwschierig en kijk toch... een lijk, allemaal bloed. ik word misselijk. "ik denk dat ik moet overgeven" zeg ik terwijl ik kokhalzend overeind kom, en ja hoor. een stroom van braaksel valt over mijn bed heen. de zusters komen naar me toe om me schoon te maken en alles op te ruimen. "je kunt hier niet blijven" zegt kelvin. de zuster kijkt kelvin en peter aan. " mag ik even met jullie praten op de gang?" kelvin en peter knikken en lopen met haar mee.
"we zitten er aan te denken haar naar een kliniek te brengen voor eetstoornissen, alleen aangezien ze haar ouders niet kan bereiken, zijn jullie haar ouderlijke toezicht en moeten jullie toestemming geven. aangezien het het hier toch niet meer veilig is voor haar". peter en kelvin knikken "dat lijkt me inderdaad verstandig" zeggen peter en kelvin in koor. ze kijken elkaar aan... het moet dan maar he. ik zie ze weer binnenlopen. wat zouden ze besproken hebben?
"we brengen je onmiddelijk naar een kliniek". ik schrik even, ik wil niet naar een kliniek. maar dan besef ik dat ik ook niet meer in het ziekenhuis wil liggen, misschien is een kliniek dan toch beter...
word vervolgt!
"waar zijn kelvin en peter?" vraag ik bang. "die moesten even iets doen zeiden ze, ik weet ook niet wat. ze zullen zo wel komen" ik haal opgelucht adem, gelukkig ze komen dus nog terug. "het lijkt erop dat je aan de open hechting buiten bewustzijn was geraakt. maar dat was niet de enige reden." ik kijk haar verbaast aan. "wat kan het dan nogmeer zijn?" ze zucht "volgends onze gegevens lijd je aan zwaar ondergewicht." ik schrik, oh nee he. nu moet ik zeker naar een kliniek. de zuster kijkt me achterdochtig aan "heb je soms iets te vertellen?" ik zucht, beter nu vertellen dan dat ze er later achter komen, want erachter komen doen ze toch wel. "ik lijd aan anorexia nervosa." ik hou me adem in "hmm precies wat ik dacht, momentje ik ga even met de dokter overleggen" terwijl de zuster wegloopt lopen kelvin en peter naarbinnen. "hehee lieve brooklyn gaat het weer een beetje" roept kelvin vrolijk. er verschijnt weer een lach op mijn gezicht, het voelt alsof ik ze al jaren ken, alsof ze mijn beste vrienden zijn. ik knik "ja het gaat weer! ik heb het de zuster verteld.. ik ben bang dat ik naar een kliniek moet, dat wil ik niet!" ik begin te huilen. "rustig, als het nodig is is het misschien beter, maar je weet toch dat wij je dan zovaak mogelijk komen opzoeken?" zegt peter lief. ik knik, dat maakt het allemaal een stuk draagbaarder. het idee dat hun, die twee jongens kelvin en peter mij komen opzoeken, die moeite voor mij doen. er komt een man binnengelopen, een dokter beweert hij. "zo ik geef je even deze hormoonzalf om je wondjes te verlichten". ik kijk hem aan, wat zegt hij nou? hormoonzalf... daar ben ik allergisch voor! " nee nee! daar ben ik allergisch voor dat kunt u niet zomaar doen!" de dokter kijkt op zijn papiertje. "hmm staat hier niet in hoor". en hij gaat gewoon door met zalf op zijn vinger smeren. ik zie peter naar zijn broekriem kijken, hij schrikt op. " hij heeft een pistool!" schreeuwt peter uit. ik schrik, wat?! de andere mensen kijken om. terwijl de man die beweerde dokter te zijn naar zijn pistool grijpt, kijkt hij verschrikt. zijn pistool is er namelijk niet meer. de zuster had hem gepakt en ze schoot hem neer. een harde knal volgt. ik huil heel hard en het enige wat ik hoor is een harde piep in mijn oor. "brooklyn? brooklyn!" ik schrik op, het is peter die me roept. "het is oke, het is voorbij. niet naar de grond kijken lieverd negeer dat" hij zegt het op een bezorgde toon, maar ik ben te nieuwschierig en kijk toch... een lijk, allemaal bloed. ik word misselijk. "ik denk dat ik moet overgeven" zeg ik terwijl ik kokhalzend overeind kom, en ja hoor. een stroom van braaksel valt over mijn bed heen. de zusters komen naar me toe om me schoon te maken en alles op te ruimen. "je kunt hier niet blijven" zegt kelvin. de zuster kijkt kelvin en peter aan. " mag ik even met jullie praten op de gang?" kelvin en peter knikken en lopen met haar mee.
"we zitten er aan te denken haar naar een kliniek te brengen voor eetstoornissen, alleen aangezien ze haar ouders niet kan bereiken, zijn jullie haar ouderlijke toezicht en moeten jullie toestemming geven. aangezien het het hier toch niet meer veilig is voor haar". peter en kelvin knikken "dat lijkt me inderdaad verstandig" zeggen peter en kelvin in koor. ze kijken elkaar aan... het moet dan maar he. ik zie ze weer binnenlopen. wat zouden ze besproken hebben?
"we brengen je onmiddelijk naar een kliniek". ik schrik even, ik wil niet naar een kliniek. maar dan besef ik dat ik ook niet meer in het ziekenhuis wil liggen, misschien is een kliniek dan toch beter...
word vervolgt!
dinsdag 10 juni 2014
fanfiction cinemates
"je hebt drie seconden, voor ik je keel door snij.." hoor ik hem zeggen. Damn ik moet snel zijn! "TE LAAT" hoor ik mijn ontvoerder heel hard roepen, en al gauw voel ik een koude plaat door mijn arm snijden, een groot slagersmes. bloed druipt van mijn arm en ik begin te huilen: "NEE ALSTJEBLIEFT" smeek ik hem, maar het is telaat. hij steekt nog twee keer recht in mijn maag en hij rent weg. wanneer hij weg is kruip ik voorzichtig de steeg uit een rustig straatje in. "ja hoor heb ik weer, ik ben neergestoken en ik beland op een rustige plek in amsterdam waar geen kip rondloopt" ik hoest... allemaal bloed! ik hap naar adem en probeer met mijn hand de wonden in mijn buik dicht te houden. in de verte hoor ik gepraat "misschien kunnen we vanuit die hoek filmen" ik ken die stem, wacht eens even... "KELVIN PETER" terwijl ik roep zak ik steeds verder in, ik kijk naar mijn arm, het ligt helemaal open. "help!". peter en kelvin draaien zich om en zien mij liggen, een meisje helemaal onder het bloed. "oh mijn god wat is er gebeurt!?" schreeuwt kelvin. "bel 112 NU KEL!" ik zie dat kelvin zijn telefoon pakt en een nummer intoetst. langzaam word alles zwart. het enige wat ik hem nog hoor zeggen is "snel! het is een spoedgeval...". daarna werd alles zwart.
"haal even een nieuw infuus" hoor ik. ik zie wazig, ik voel dat ik op iets zachts lig, een bed. ik zie steeds meer en uiteindelijk zie ik net genoeg om door te hebben dat ik in een ziekenhuis lig. ik schrik en trek aan alle buisjes die aan me zitten "laat me los laat me los!" ik voel een hand die mij terug duwt en ik hoor de persoon zeggen "ho blijf liggen! je moet rust houden". ik herken die stem, het is peter! ik kijk naar de andere kant van het bed en zie daar peter en kelvin geschokt zitten. ik vraag "wat, wat is er gebeurt" en automatisch begin ik te huilen. "niet huilen" hoor ik peter zeggen, "je ligt in het ziekenhuis, je bent veilig hier. kun je je nog iets herinneren van wat er gebeurt is?" ik kijk hem verbaast aan "gebeurt? is er iets gebeurt dan?" peter zucht, "je herinnerd je dus niks meer, je kwam uit een steeg gekropen met twee steken in je maag en een op je arm, herrinner je het je nu?" vraagt peter aan mij. "steekwonden.... ik was ontvoert! toen kroop ik die steeg uit en zag ik jullie" ik begin meteen weer te huilen in angst dat de ontvoerder mij weet te vinden en me dit keer echt vermoord. kelvin ziet mijn tranen en zegt "het komt goed, de politie is druk bezig met het onderzoek". hij zij het alsof hij mijn gedachten kon lezen, alsof hij mijn angst zag. "je wist vast al wel wie wij waren aangezien je onze naam riep, maar wie ben jij?" vraagt peter mij en ik kijk hem aan alsof hij gek is. ineens schiet ik op en zeg in mezelf 'wakker blijven, peter vraagt je wat'. ïk ben brooklyn.. " kelvin lacht en zegt "hoi brooklyn, waar kom jij vandaan. kunnen wij je ouders bereiken?" ik moet nog even nadenken, aangezien ik net bij bewustzijn ben en ik herinner me niet alles meer goed. "euh ik kom uit euh... ik kom uit amsterdam, mijn ouders zijn een half jaar naar het buitenland voor werk en ik was alleen thuis" antwoordde ik en ineens realiseerde ik me dat ik er alleen voor stond. papa en mama zijn naar het buitenland en ik kan ze niet bereiken aangezien ze in een oorlogsgebied zitten en ik zit hier... "hmm lijkt er dus op dat je bij ons gaat slapen tot je ouders terug zijn. volgends de dokter mag je overmorgen naar huis." verteld peter mij met een grote lach op zijn gezicht. "morgen komen we je weer opzoeken en dan halen we je de volgende dag op oke?" ik knik, ik kan het niet geloven. terwijl peter en kelvin het ziekenhuis verlaten zit ik nogsteeds met de gedachte dat ik gewoon peter en kelvin heb ontmoet. aan elk verdrietig verhaal zit dus toch nog een happy end...
de volgende dag komen peter en kelvin brooklyn opzoeken zoals afgesproken, ze hebben leuke cadeau's voor haar gehaald en hebben een leuk gesprek. die dag daarna is dan de dag aangebroken dat ze haar komen ophalen.
"brooklyn oh brooklyn ga je met ons mee?" zingt peter vrolijk vanuit de ziekenhuisgang. vanuit me kamer hoor ik ze aankomen lopen en mijn hart maakt een sprongetje van vreugde. "dus cinderella," zegt kelvin "ben je er klaar voor?" ik knik blij, ik ben zo blij dat ik geen woord kan uitspreken. kelvin en peter zijn zo lief om mijn spullen te pakken en mij uit mijn bed te helpen. peter draagt mijn koffer en kelvin duwt mijn rolstoel. "klaar voor een beetje actie?" zegt kelvin lachend, en hij gaat sneller en sneller. eenmaal bij de uitgang zetten ze mij in de auto en en rijden we weg.
word vervolgd!
"haal even een nieuw infuus" hoor ik. ik zie wazig, ik voel dat ik op iets zachts lig, een bed. ik zie steeds meer en uiteindelijk zie ik net genoeg om door te hebben dat ik in een ziekenhuis lig. ik schrik en trek aan alle buisjes die aan me zitten "laat me los laat me los!" ik voel een hand die mij terug duwt en ik hoor de persoon zeggen "ho blijf liggen! je moet rust houden". ik herken die stem, het is peter! ik kijk naar de andere kant van het bed en zie daar peter en kelvin geschokt zitten. ik vraag "wat, wat is er gebeurt" en automatisch begin ik te huilen. "niet huilen" hoor ik peter zeggen, "je ligt in het ziekenhuis, je bent veilig hier. kun je je nog iets herinneren van wat er gebeurt is?" ik kijk hem verbaast aan "gebeurt? is er iets gebeurt dan?" peter zucht, "je herinnerd je dus niks meer, je kwam uit een steeg gekropen met twee steken in je maag en een op je arm, herrinner je het je nu?" vraagt peter aan mij. "steekwonden.... ik was ontvoert! toen kroop ik die steeg uit en zag ik jullie" ik begin meteen weer te huilen in angst dat de ontvoerder mij weet te vinden en me dit keer echt vermoord. kelvin ziet mijn tranen en zegt "het komt goed, de politie is druk bezig met het onderzoek". hij zij het alsof hij mijn gedachten kon lezen, alsof hij mijn angst zag. "je wist vast al wel wie wij waren aangezien je onze naam riep, maar wie ben jij?" vraagt peter mij en ik kijk hem aan alsof hij gek is. ineens schiet ik op en zeg in mezelf 'wakker blijven, peter vraagt je wat'. ïk ben brooklyn.. " kelvin lacht en zegt "hoi brooklyn, waar kom jij vandaan. kunnen wij je ouders bereiken?" ik moet nog even nadenken, aangezien ik net bij bewustzijn ben en ik herinner me niet alles meer goed. "euh ik kom uit euh... ik kom uit amsterdam, mijn ouders zijn een half jaar naar het buitenland voor werk en ik was alleen thuis" antwoordde ik en ineens realiseerde ik me dat ik er alleen voor stond. papa en mama zijn naar het buitenland en ik kan ze niet bereiken aangezien ze in een oorlogsgebied zitten en ik zit hier... "hmm lijkt er dus op dat je bij ons gaat slapen tot je ouders terug zijn. volgends de dokter mag je overmorgen naar huis." verteld peter mij met een grote lach op zijn gezicht. "morgen komen we je weer opzoeken en dan halen we je de volgende dag op oke?" ik knik, ik kan het niet geloven. terwijl peter en kelvin het ziekenhuis verlaten zit ik nogsteeds met de gedachte dat ik gewoon peter en kelvin heb ontmoet. aan elk verdrietig verhaal zit dus toch nog een happy end...
de volgende dag komen peter en kelvin brooklyn opzoeken zoals afgesproken, ze hebben leuke cadeau's voor haar gehaald en hebben een leuk gesprek. die dag daarna is dan de dag aangebroken dat ze haar komen ophalen.
"brooklyn oh brooklyn ga je met ons mee?" zingt peter vrolijk vanuit de ziekenhuisgang. vanuit me kamer hoor ik ze aankomen lopen en mijn hart maakt een sprongetje van vreugde. "dus cinderella," zegt kelvin "ben je er klaar voor?" ik knik blij, ik ben zo blij dat ik geen woord kan uitspreken. kelvin en peter zijn zo lief om mijn spullen te pakken en mij uit mijn bed te helpen. peter draagt mijn koffer en kelvin duwt mijn rolstoel. "klaar voor een beetje actie?" zegt kelvin lachend, en hij gaat sneller en sneller. eenmaal bij de uitgang zetten ze mij in de auto en en rijden we weg.
word vervolgd!
Abonneren op:
Posts (Atom)